پلیمرهای متاکریلاتی مانند ژلاتین متاکریلوئیل (ژلما)، کیتوسان متاکریلات، آلژینات متاکریلات، هیالورونیک اسید متاکریلات، پلی اتیلن گلیکول متاکریلات با ایجاد کراسلینک‌های کنترل‌شده و پایدار، امکان طراحی و ساخت هیدروژل‌های متاکریلاتی با خواص مکانیکی، زیستی و عملکردی قابل تنظیم را فراهم می‌کنند. این ویژگی به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا با تغییر نوع پلیمر، درجه متاکریلات، غلظت پلیمر و شرایط کراسلینک، هیدروژل‌هایی متناسب با نیاز هر کاربرد طراحی کنند. به همین دلیل، این گروه از پلیمرها به یکی از پرکاربردترین مواد اولیه در توسعه هیدروژل‌های پیشرفته تبدیل شده‌اند.

هیدروژل‌های مبتنی بر پلیمرهای متاکریلاتی یا همان هیدروژل های اکریلاتی به دلیل زیست‌سازگاری مناسب، قابلیت فوتوکراس‌لینک، امکان تنظیم استحکام مکانیکی، تخلخل و سرعت تخریب، در حوزه‌های مختلف زیست‌پزشکی از جمله مهندسی بافت، کشت و تحقیقات سلولی، چاپ زیستی سه‌بعدی، پانسمان‌های پیشرفته زخم، سامانه‌های کنترل‌شده دارورسانی و پزشکی بازساختی کاربرد گسترده‌ای دارند. علاوه بر این، قابلیت اصلاح شیمیایی و ترکیب این پلیمرها با سایر زیست‌مواد، امکان توسعه هیدروژل‌هایی با عملکردهای اختصاصی را فراهم کرده و آن‌ها را به یکی از مهم‌ترین گزینه‌ها برای تحقیقات و کاربردهای نوین در مهندسی بافت و پزشکی تبدیل کرده است.